Aruba: ‘one happy island’

Daar zit ik dan weer, in het koude Nederland, achter mijn vertrouwde laptop…

Tijd voor mijn laatste bericht over Aruba.
Ik heb me de afgelopen dagen zitten bedenken waarom ik nou eigenlijk zo makkelijk schreef over Suriname en Bonaire, maar de verhalen over Aruba, ook toen ik daadwerkelijk weer tijd had om te schrijven, toch uit bleven.
Te weinig meegemaakt? Dat is het zeker niet…

Wat het wel is, is me inmiddels ook wel duidelijk. Het is heel makkelijk schrijven (en vertellen) over een vakantie. Een vakantie is leuk (of minder leuk), je doet elke dag iets waar je over kunt vertellen (al is het maar naar het strand gaan en je zonnebrandcreme vergeten), je komt elke dag in aanraking met een aantal mensen die vriendelijk of minder vriendelijk zijn, je betaalt (te) veel of (te) weinig voor je biertje, wijntje en de dan nog zo leuk lijkende souvenirs… en dan ga je weer naar huis.
Ergens (tijdelijk) gaan wonen en werken is heel anders… Ook dan doe je elke dag wel iets waar je over kunt vertellen (2 vrouwen in een auto met lekke band… een koffietent runnen zonder koffie… daar kun je best leuke verhalen over schrijven!), ook dan kom je elke dag in aanraking met vriendelijke en minder vriendelijke mensen en betaal je, naarmate je meer ‘local’ wordt, steeds iets minder voor je biertjes en wijntjes… en souvenirs daar doe je gewoon niet aan… want je bent tenslotte toch geen toerist?!!
Nee, het verschil zit hem erin dat je als je ergens gaat wonen, je een leven op moet bouwen. En een leven opbouwen betekent dingen moeten regelen en uitvinden: een baan, eventuele inschrijvingen en vergunningen, waar koop ik x en y… etc. En dat betekent dat je op anderen moet gaan vertrouwen. Anderen, die je nog maar net kent. En die je dus vaak op hun ‘mooie blauwe ogen’ moet vertrouwen. En daar komt het eerste grote verschil met de vakantie! Opeens is alles niet meer simpel en kortstondig. Nu begint het echte leven met (deels… god zij dank maar deels!) dezelfde verplichtingen als thuis. En dat dan dus met mensen waar je vaak een stuk minder goed op kunt bouwen dan je had gehoopt… en dat is wat het voor mij zo moeilijk maakt om over Aruba te schrijven. Aruba was voor mij geen vakantie, Aruba was een leven. Ok, een zonnig leven op een tropisch eiland, dat dan weer wel…

Ookal waren het maar 3 maanden en kan ik niet zeggen dat ik me in Aruba ooit helemaal ‘thuis’ heb gevoeld zoals ik dat op sommige andere locaties wel heb gedaan, toch heb ik er even een leven gehad. Een leven met ups en downs zoals elk ander leven, met mensen die je positief verrassen (hoe vaak heb jij een auto te leen gekregen van een vreemde?) en mensen die je teleurstellen (als iedereen zich nou eens gewoon aan zijn afspraken zou houden en eerlijk zou zijn…). En aangezien ik nooit iemand ben geweest die een dagboek bij kon houden, kan ik dat dus ook moeilijk over Aruba…

Samenvatten kan ik dan weer wel…
Aruba is een prachtig eiland. Verwacht niet teveel cultuur, want het is grotendeels overgenomen door de Amerikanen. Veilig is het wel, en schoon ook. Nederlanders vind je er ook veel… teveel zouden sommigen kunnen zeggen… Maar leerzaam was het ook: ik heb prachtige gesprekken gehad met openhartige Amerikanen in mijn koffiebarretje, veel geleerd over Venezuela dankzij een paar welvarende Venezuelanen die ook van een goede kop koffie hielden. Ook heb ik weer het één en ander over mezelf geleerd: zo hou ik wel van windsurfen, maar niet van hardlopen, wel van zonsopkomsten, maar nog meer van zonsondergangen (vooral wanneer die samengaan met een wijntje of cocktail). Maar vooral heb ik ook geleerd, helaas… dat ik ouder word! Leven in een complex vol met 20 jarige studenten die niet zoals ik om half 7 ‘s ochtends moesten werken (of wel, maar niet graag nuchter naar hun werk gaan) en dus niet zoals ik gewoon ‘s nachts willen slapen… dat is niet meer aan mij besteed. Vervolgens voor mijn deur met z’n allen gaan bespreken hoe geweldig veel we hebben gedronken vanavond en hoe we de auto bijna tegen een boom hebben geparkeerd… ook die interesse bleek ik helaas niet meer te delen…
Gelukkig heb ik ook weer even mogen zien hoe simpel het leven kan zijn, hoe nutteloos ons materialisme over het algemeen is, en hoe gelukkig ik kan worden van iets simpels als een zonsondergang of een duik in zee na een vermoeiende werkdag…

Aruba: one happy island… Nou, als je het aantal blije Amerikanen telt dat al 20 jaar naar hun time share komt… (ja, ze trappen er nog altijd in!!) dan is het een best happy island! En, eerlijk is eerlijk, als je het aantal keren telt dat ik echt heb gelachen, en echt heb genoten van prachtige zonsondergangen, mooie duiken, lekker lokaal eten (het is even zoeken tussen alle Mc Donald’s, Burger Kings en KFC’s), heerlijke cocktails (lang leve happy hour!) en zelfs van vroege ochtenden met prachtige zonsopkomsten en die paar lieve, leuke, gastvrije mensen die je je wel thuis laten voelen… ja, dan is Aruba best een Happy Island!