Aruba: ‘one happy island’

Daar zit ik dan weer, in het koude Nederland, achter mijn vertrouwde laptop…

Tijd voor mijn laatste bericht over Aruba.
Ik heb me de afgelopen dagen zitten bedenken waarom ik nou eigenlijk zo makkelijk schreef over Suriname en Bonaire, maar de verhalen over Aruba, ook toen ik daadwerkelijk weer tijd had om te schrijven, toch uit bleven.
Te weinig meegemaakt? Dat is het zeker niet…

Wat het wel is, is me inmiddels ook wel duidelijk. Het is heel makkelijk schrijven (en vertellen) over een vakantie. Een vakantie is leuk (of minder leuk), je doet elke dag iets waar je over kunt vertellen (al is het maar naar het strand gaan en je zonnebrandcreme vergeten), je komt elke dag in aanraking met een aantal mensen die vriendelijk of minder vriendelijk zijn, je betaalt (te) veel of (te) weinig voor je biertje, wijntje en de dan nog zo leuk lijkende souvenirs… en dan ga je weer naar huis.
Ergens (tijdelijk) gaan wonen en werken is heel anders… Ook dan doe je elke dag wel iets waar je over kunt vertellen (2 vrouwen in een auto met lekke band… een koffietent runnen zonder koffie… daar kun je best leuke verhalen over schrijven!), ook dan kom je elke dag in aanraking met vriendelijke en minder vriendelijke mensen en betaal je, naarmate je meer ‘local’ wordt, steeds iets minder voor je biertjes en wijntjes… en souvenirs daar doe je gewoon niet aan… want je bent tenslotte toch geen toerist?!!
Nee, het verschil zit hem erin dat je als je ergens gaat wonen, je een leven op moet bouwen. En een leven opbouwen betekent dingen moeten regelen en uitvinden: een baan, eventuele inschrijvingen en vergunningen, waar koop ik x en y… etc. En dat betekent dat je op anderen moet gaan vertrouwen. Anderen, die je nog maar net kent. En die je dus vaak op hun ‘mooie blauwe ogen’ moet vertrouwen. En daar komt het eerste grote verschil met de vakantie! Opeens is alles niet meer simpel en kortstondig. Nu begint het echte leven met (deels… god zij dank maar deels!) dezelfde verplichtingen als thuis. En dat dan dus met mensen waar je vaak een stuk minder goed op kunt bouwen dan je had gehoopt… en dat is wat het voor mij zo moeilijk maakt om over Aruba te schrijven. Aruba was voor mij geen vakantie, Aruba was een leven. Ok, een zonnig leven op een tropisch eiland, dat dan weer wel…

Ookal waren het maar 3 maanden en kan ik niet zeggen dat ik me in Aruba ooit helemaal ‘thuis’ heb gevoeld zoals ik dat op sommige andere locaties wel heb gedaan, toch heb ik er even een leven gehad. Een leven met ups en downs zoals elk ander leven, met mensen die je positief verrassen (hoe vaak heb jij een auto te leen gekregen van een vreemde?) en mensen die je teleurstellen (als iedereen zich nou eens gewoon aan zijn afspraken zou houden en eerlijk zou zijn…). En aangezien ik nooit iemand ben geweest die een dagboek bij kon houden, kan ik dat dus ook moeilijk over Aruba…

Samenvatten kan ik dan weer wel…
Aruba is een prachtig eiland. Verwacht niet teveel cultuur, want het is grotendeels overgenomen door de Amerikanen. Veilig is het wel, en schoon ook. Nederlanders vind je er ook veel… teveel zouden sommigen kunnen zeggen… Maar leerzaam was het ook: ik heb prachtige gesprekken gehad met openhartige Amerikanen in mijn koffiebarretje, veel geleerd over Venezuela dankzij een paar welvarende Venezuelanen die ook van een goede kop koffie hielden. Ook heb ik weer het één en ander over mezelf geleerd: zo hou ik wel van windsurfen, maar niet van hardlopen, wel van zonsopkomsten, maar nog meer van zonsondergangen (vooral wanneer die samengaan met een wijntje of cocktail). Maar vooral heb ik ook geleerd, helaas… dat ik ouder word! Leven in een complex vol met 20 jarige studenten die niet zoals ik om half 7 ‘s ochtends moesten werken (of wel, maar niet graag nuchter naar hun werk gaan) en dus niet zoals ik gewoon ‘s nachts willen slapen… dat is niet meer aan mij besteed. Vervolgens voor mijn deur met z’n allen gaan bespreken hoe geweldig veel we hebben gedronken vanavond en hoe we de auto bijna tegen een boom hebben geparkeerd… ook die interesse bleek ik helaas niet meer te delen…
Gelukkig heb ik ook weer even mogen zien hoe simpel het leven kan zijn, hoe nutteloos ons materialisme over het algemeen is, en hoe gelukkig ik kan worden van iets simpels als een zonsondergang of een duik in zee na een vermoeiende werkdag…

Aruba: one happy island… Nou, als je het aantal blije Amerikanen telt dat al 20 jaar naar hun time share komt… (ja, ze trappen er nog altijd in!!) dan is het een best happy island! En, eerlijk is eerlijk, als je het aantal keren telt dat ik echt heb gelachen, en echt heb genoten van prachtige zonsondergangen, mooie duiken, lekker lokaal eten (het is even zoeken tussen alle Mc Donald’s, Burger Kings en KFC’s), heerlijke cocktails (lang leve happy hour!) en zelfs van vroege ochtenden met prachtige zonsopkomsten en die paar lieve, leuke, gastvrije mensen die je je wel thuis laten voelen… ja, dan is Aruba best een Happy Island!

foto’s Bonaire

Vooruit, ook nog even een paar foto’s van Bonaire…
Helaas heb ik geen onderwatercamera, dus van de mooiste ervaringen heb ik weer eens geen foto’s!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bonaire

Jeetje, ik ‘woon’ in Aruba en het enige waar ik niks over schrijf is Aruba zelf…

Want nu even een bericht over Bonaire!
Vorige week donderdag ben ik samen met Saskia voor 4 dagen naar Bonaire gevlogen. Op z’n caribisch in een rammelend mini-vliegtuig met een tussenstop op Curacao, kwamen we dan toch uiteindelijk levend aan op het ó zo schattige Bonaire…

Bonaire is echt een heerlijk eilandje. Erg Nederlands (nog Nederlandser dan Aruba…) maar dan wel het type relaxte eilandbewoners dat het gestresste Nederlandse leven (even) ver achter zich heeft gelaten.
Bonaire is qua oppervlakte groter dan Aruba, maar heeft maar ca. 15.000 inwoners, waar Aruba er een kleine 110.000 heeft…
Bonaire is daarom erg rustig, de meeste mensen wonen in de hoofdstad Kralendijk en de rest van het eiland is veel groen, grote zoutvlaktes en… het belangrijkste van Bonaire… prachtige duikplekken!!
Dat was dan uiteraard ook wat wij op Bonaire gingen doen: duiken! Voor het eerst dat ik zelf gewoon tanks en uitrusting ging huren, mijn eigen duikplekken uitkoos en gewoon maar moest gaan…
Op de meeste plekken in de wereld ga je met een duikschool duiken maar omdat ‘duiken op Bonaire zo makkelijk is’ gaan er daar ook veel mensen zelfstandig duiken. En aangezien Saskia pas sinds een paar weken duikt was ook de opmerking van onze duikinstructeur op Aruba heel duidelijk: ‘ok, dan regel jij dus de duiken’… Best spannend!!

Dus, grote pick-up gehuurd, duikuitrusting ingeladen en gaan!
Maar, na letterlijk met vallen en opstaan via rotsen de zee in te komen (mooie zandstranden kennen ze daar niet veel)… was het zo mooi!! Een prachtige duik naar een scheepswrak gedaan (we waren heel even het schip kwijt… maar dat kwam allemaal goed… ), een duik met vooral veel hele grote vissen (waarbij je spontaan gaat denken: ‘die bijt vast niet he… hey, zwem nou weg… niet te dichtbij!!’) en een gigantische Stingray!! (ja, zo’n singray die Steve Irwin zijn leven kostte). En dan nog 2 duiken met mooi koraal, prachtige visjes, schildpadden… echt heel mooi!

Verder heeft Kralendijk ongeveer 5 kroegen en eveneveel restaurantjes, kent iedereen elkaar dus, maar is iedereen ook super vriendelijk, maakt gezellig een praatje… heerlijk! Ik had graag langer gebleven…

Tjah, en nu nog 1 week Aruba en dan moet ook ik weer aan de Nederlandse kou gaan geloven…
Maar vanmorgen nog een mooie duik naar een vliegtuig gedaan, vanavond carnavalsoptocht, dus vooral nog maar even genieten!

Foto’s Suriname

Jaja, eindelijk een paar foto’s!!

Van Aruba heb ik er nog steeds erg weinig, maar hier dan in ieder geval een heel klein beetje een beeld van Suriname.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dag Suriname!

Ik weet dat ik er niet vaak genoeg bij stil sta, maar af en toe heb ik zo’n helder moment dat ik me eindelijk weer even besef wat een bevoorrecht leven ik toch eigenlijk heb!

Pas wanneer je reist leer je dingen als ‘in Nederland geboren zijn’, ‘een Nederlands paspoort hebben’ (‘the golden ticket’ hoorde ik het laatst nog iemand noemen) en ja, toch helaas ook ‘blank zijn’ echt op waarde te schatten. Ok, ook dit is geen garantie voor een lang en gezond leven, maar als wij Nederlanders er eens wat vaker bij stil zouden staan hoe het ook anders had kunnen zijn, genieten we wellicht wel wat vaker van wat we hebben!

En dan heb ik ook nog eens de kans om wanneer ik maar wil te reizen naar waar ik maar wil en ‘even tussendoor, voor de afwisseling’ een prachtig land als Suriname te bezoeken… het leven is goed!

En ja ik weet het, mijn nieuw gevonden positieve instelling (die vast tijdelijk is, wees maar niet bang, het sarcasme komt vast en zeker terug!) suggereert bijna dat Suriname het mooiste land is dat ik heb bezocht. Nee, dat niet perse. Maar het heeft me zeker positief verrast!

Wat heb ik nog gedaan de laatste dagen… Op zondag zijn we een goed stuk het tropisch regenwoud ingereden om bij ‘het bekende stuwmeer’ Brokopondo te kijken en verderop te gaan ‘hengelen’ (vissen op z’n surinaams) en hopelijk Piranha’s te vangen… Helaas, het is wel regenseizoen in Suriname en dat moest duidelijk even bewezen worden dus binnen 20 minuten waren we uitgehengeld en zijn we maar gaan schuilen voor de regen onder het genot van een glaasje lokale rum… Voor de zoveelste keer werd hier weer eens bewezen hoe gastvrij Surinamers zijn; niet alleen werd ons een schuilplaats en rum aangeboden, maar ook eten, handdoeken, een heerlijk gesprek… zo leuk!

De volgende dag had ik besloten dat ik maar heel toeristisch naar de dierentuin zou gaan, want nu was ik in het regenwoud geweest en had ik niet eens aapjes gezien!! Dat kan natuurlijk niet…
Heel grappig: dan ga je naar de dierentuin om aapjes te kijken… blijken er meer apen in de bomen om de dierentuin heen te zitten dan in de dierentuin zelf!! Heel leuk. En ook hier weer die vriendelijkheid van de Surinamers; ik heb uitgebreid staan praten met de opzichter daar want ja ‘ik vraag altijd iedereen even wat ze van de dierentuin vinden’. Leuk!

De dag erna een poging gedaan om dolfijnen te vinden. Tjah en dan merk je toch dat je langzaam verwend raakt… 80 dollar betalen om met een bootje de rivier op te gaan en hopelijk een paar dolfijnen in troebel water te zien… dat kon toch niet op tegen mijn dagelijkse zwemtripjes tussen de dolfijnen in helder water in Mauritius… Dus ik heb vanaf de pier even de omgeving bewonderd en het daar maar bij gelaten.

En toen mijn laatste dag… de beste dag van de hele reis!
We zouden naar Nickerie rijden, aan de grens met Guyana om daar naar natuurgebied Bigi Pan te gaan… Wat een prachtige rit alleen al!! De natuur van Suriname is zo mooi! Duizenden palmbomen, rijstvelden, stoppen bij kraampjes langs de kant van de weg voor de meest exotische fruitsoorten, verse honing, een net uit de boom gehaalde kokosnoot… heerlijk! Onderweg kwamen we nog een gordeldier tegen, een kaaiman aan de kant van de rivier, praktisch in de achtertuin van de omringende huisjes, en een gigantische groep vrij zeldzame rode ibissen aan de kustlijn… zelfs voor een beperkte dierenvriend als ik was dat toch wel gaaf!
Nog een laatste Roti gegeten aan het water in Nieuw Nickerie en toen op weg naar Bigi Pan.
We werden opgewacht door een pittige Surinaamse dame die ons in een houten boot door het waterrijke Bigi Pan zou varen… Door prachtige mangroves vol met vogels, vissen die letterlijk de boot in springen… En toen moesten we opeens de boot uit want die moesten we even over een kunstmatige heuvel heen tillen naar de volgende rivier… om even later aan te komen bij ‘het platform’: een soort drijvend hotel middenin Bigi Pan. En daar heb ik weer wat nieuws geleerd: krabben vangen voor gevordeden! Men neme een blok hout en een spijker. Sla de spijker half in het blok hout. Neem een redelijk lang touw en knoop 1 kant om de spijker. Bind aan het andere uiteinde van het touw een grote stinkende vissenkop en hang die in het water. Nou echt… binnen 10 seconden zit de eerste krab al te knagen aan de vissenkop, haal je de kop omhoog en pak je de krab met je schepnet… echt, je had me moeten zien met mijn vissenkop en bak vol net gevangen krabben… blij als een kind!
En ook hier weer zulke vriendelijke mensen: behalve de zelf gevangen krabben die we ‘echt mee naar huis moeten nemen en dan koken met kerrie of kokos’ kregen we ook nog ‘the catch of the day’ (de die morgen gevangen en net gekookte vis) mee, plus nog maar wat extra krabben voor het geval die van ons alleen niet genoeg waren.
Toen gingen we nog een stuk verder Bigi Pan in om uiteindelijk bij zee uit te komen. Mooie stranden heeft Suriname vrijwel niet. Door de stroming van het water en het amazonegebied tot aan de kust spoelt er veel modder en vuil aan en zijn de stranden dus ‘smerig’. De klei die in Bigi Pan aanspoelt daarentegen schijnt perfect te zijn voor een modderbad… maar met alle dode vissen die erin dreven heb ik dat maar even overgeslagen!!
Op weg naar de kust was onze stoere tourguide nog even de boot uit gesprongen om een visnet in het water te plaatsen… heel simpel; boomtak aan de ene kant, net uitrollen, boomtak aan de andere kant en het staat… Nog geen half uur later waren we weer terug bij het visnet en ja hoor… het zat vol met vis!! Suriname is echt zo’n rijk land! Zoveel fruit, groente, vlees, vis en ook nog eens goud en olie…. en dan toch armoede kennen!

Toen was het tijd voor onze ruim 3 uur durende terugreis naar Paramaribo en het einde van mijn reis… Maar niet voordat ik nog even dacht vast te zitten middenin een bosbrand… Wat blijkt: rijstvelden worden na de oogst massaal platgebrand want ja, dan is de grond het snelst weer klaar voor een nieuwe oogst… beetje jammer dat dat betekent dat je met je auto wel door gevaarlijk dikke rookwolken rijdt!!

Maar, Suriname was weer een prachtige ervaring. Een mooi land, geweldige mensen en een tropisch klimaat… wat wil een mens nog meer!

Onverdacht en Onverwacht…

Ik heb het vast vaker gezegd en zeker vaker gevoeld… dat heerlijke gevoel wanneer je uit een veel te koud geairconditioned vliegtuig stapt, nog gewoon via een trappetje naar beneden moet lopen en dan die warme vochtige lucht die als een warme deken om je heen valt en tegen je lijkt te zeggen ‘welkom in de tropen!’… onbetaalbaar!

Elk gebied heeft zo zijn eigen ‘lucht’. Toen we in Curaçao even het vliegveld af konden en ik naar buiten stapte was het eerste wat ik dacht ‘ja… terug in de caribbean!’ Hier in Suriname dacht ik toen ik uit het vliegtuig stapte als eerste: ‘Brazilië’. Niet gek natuurlijk aangezien Suriname aan Brazilië grenst en het amazonegebied deelt…
Later werd dit nog iets ruimer. Toen ik door Paramaribo liep rook ik Latijns Amerika. Hoe omschrijf je een geur bedacht ik me toen… Latijns Amerika ruikt voor mij naar warmte, hoge luchtvochtigheid, rottend fruit en brandend afval… het zal de meesten niks zeggen en voor de meesten ook zeker niet heel aantrekkelijk klinken, maar voor mij is het terug zijn in Latijns Amerika!

Suriname is tot nu toe heerlijk. Veel van mijn vooroordelen zijn even keihard ontkracht: de Surinamers (zelfs de medewerkers op het vliegveld toen ik moeilijk liep te doen over mijn visum!) zijn ontzettend vriendelijk en gastvrij en tot mijn grote verbazing zijn Surinamers over het algemeen ontzettend pro-Nederland! Je zou toch verwachten dat ze na jaren van onderdrukking goed klaar met ons zouden zijn… met dat gevoel kwam ik dus aan (ok, het helpt niet echt dat ik net uit Aruba kom waar de Arubanen wel vaak iets tegen Nederlanders hebben) en dan is het wel heel mooi om te zien hoe vriendelijk, beleefd en niet overdreven opdringerig de Surinamers zijn.

Inmiddels heb ik heerlijk de toerist uitgehangen in Paramaribo: een mooie, maar wel verwaarloosde stad met veel prachtige koloniale gebouwen waarvan dus zeker de helft hard aan een opknapbeurt toe is.
Ik heb zelfs het museum bezocht wat veel interessante informatie  gaf over de plantages & slavernij, de Nederlandse invloeden, etc. Grappig detail: ik heb of ‘ik ben Nederlander’ op mijn voorhoofd staan of er komen hier alleen maar Nederlandse toeristen want overal word ik in het Nederlands aangesproken en vrijwel alle toeristische info (ook alles in het museum) is alleen in het Nederlands…

Ongeveer 80% van de bevolking woont in Paramaribo, maar toch is het geen hele grote stad (nu wonen er ook maar ca. een half miljoen mensen in Suriname dus dat verklaart een hoop…). Daarbuiten heb je nog een aantal kleine dorpjes, een paar wegen en het zuiden is verder met name bijna onbegaanbaar regenwoud waar je alleen met vliegtuigjes kunt komen… Maar zo mooi! Alleen al de namen: gisteren ben ik even in Groningen geweest en vandaag reden we door Onverdacht en Onverwacht… Ik moet dan toch even denken aan hoe zo’n dorp zou zijn ontstaan: veel dorpen zijn ontstaan doordat slaven van de plantages het regenwoud in vluchtten en daar een nieuw leven startten. Ik zie dan dus zo’n jonge zwarte slaaf voor me die even langs de rivier zit uit te rusten na zijn vlucht van de plantage, om zich heen kijkt en denkt ‘ja, hier blijf ik. Hier sticht ik mijn dorp en in noem het Onverdacht… dan vinden ze me nooit!!’

Vanmiddag reden we door naar de Colakreek en ja, als je daarin zwemt, je armen uitstrekt en naar het water op je armen kijkt dan heeft het echt de kleur van cola… Marvin moest even laten zien hoe het water volgens hem ook echt drinkbaar was maar daar vond ik het dan toch weer iets te bruin voor!

Ook de verschillende lokale keukens (‘surinaams eten bestaat niet’) laat ik me goed smaken en de lokale biertjes maken dit uiteraard perfect af…

Morgen weer verder het binnenland in dus ik ben benieuwd! Het is in ieder geval heerlijk om weer even cultuur op te snuiven na bijna 2 maanden cultuurloos Aruba….

Aan het einde van je latijn zijn…

Pff… al weken probeer ik tijd te vinden voor het schrijven van een blog, maar het wilde simpelweg niet lukken.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo ontzettend moe ben geweest. Zou het de ouderdom zijn?!

En nu dus ruim een maand Aruba (sinds mijn laatste bericht) kort moeten samenvatten… Uiteraard is er weer het één en ander te vertellen: financieel genaaid worden, ontslag nemen, naar huis willen, willen blijven, verder willen reizen, de koffietent over willen nemen… hm…

Ok, daar gaat ie:

De afgelopen 5 weken heb ik 6 dagen per week in die koffietent gestaan. Hartstikke leuk moet ik eerlijk zeggen (zeker één van mijn betere ‘simpele baantjes in het buitenland’) maar toen ik mijn eerste salaris kreeg was daar ook meteen het eerste probleem… Zowel mijn collega als ik waren vrij verbaasd over hoe weinig er in ons zakje met geld zat… Toen bleek dus dat wij beiden van zo’n 20% meer loon uit waren gegaan. En zelfs met die 20% meer was het al niet een salaris om over naar huis te schrijven zeg maar…

Nou, mijn collega kwam dus de volgende dag gewoon niet meer opdagen. Dat vond ik een beetje té, maar ik heb wel zo mijn principes. Ik wil best voor weinig geld werken, maar hou je wel aan je afspraken!! Ook ik heb toen dus ontslag genomen maar zou nog wel tot ergens in Januari blijven. Nou ja, en afgelopen maandag was dat dus zover. Wel jammer, want ik had echt een paar leuke collega’s, hele leuke toeristen en locals die elke dag hun koffie kwamen halen en een praatje kwamen maken… aan het strand, de opkomende zon elke ochtend… Maar ik was ook echt kapot!! Sowieso is vroeg opstaan natuurlijk al niks voor mij, maar combineer dat met ‘s nachts nog Saskia van haar werk moeten halen en 9 van de 10 nachten geen oog dicht doen omdat die studenten voor mijn deur hun hele dronken avond moeten bespreken… echt, ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo lang zo moe ben geweest. Dus ik sleepte me ‘s morgens naar mijn werk, had het daar dan vervolgens meestal wel naar mijn zin, maar sleepte me daarna nog vermoeider naar mijn laptop om nog iets van eigen werk te doen, sleepte me dan heel af en toe ook nog eens naar een duik, een windsurfles (dat was wel heel leuk trouwens!!) en zelfs een boksles… En dan natuurlijk vooral rond de feestdagen ook nog het één en ander aan late avonden… echt, ik liep er af en toe (of misschien vrij regelmatig…) meer dood dan levend bij!

Maar nu dus vrij!!
Eindelijk weer tijd om wat slaap en wat eigen werk in te halen.

Maar goed, lang niks doen kan natuurlijk niet… vanavond vertrek ik voor ruim een week naar Suriname!!

Mijn oud-werkgever uit St Maarten is Surinaams en woont op het moment weer in Suriname dus tjah, als die je dan uitnodigt omdat je toch in de buurt bent dan kun je dat natuurlijk niet afslaan he?! Ik ben heel benieuwd, het lijkt me wel een heel mooi land en weer even wat meer cultuur dan het door Amerikanen overspoelde Aruba

Daarna nog een maandje Aruba (met wellicht nog ergens een trip naar een ander land) en dan zit het er alweer op…

Ik moet zeggen dat het dit keer lang geduurd heeft voordat ik mijn draai begon te vinden: mijn ‘studentenhuis’ is me zwaar tegengevallen en ik blijf erbij dat Nederlanders (of toch in ieder geval Nederlanders op Aruba) veel te stugge mensen zijn die veel teveel op zichzelf zijn, dus echt een leuke vriendengroep opbouwen is dan lastig. Maar goed, ondertussen heb ik erg genoten van mijn baantje, van het feit dat je elke dag naar het strand kunt, van de lokale eettentjes en van de ‘rumshops’ (met een Arubaans salaris kun je de toeristische bars en restaurants eigenlijk niet betalen, dus locals gaan naar vervallen uitziende local tentjes met het beste eten en super goedkope rum! ).

Kortom, al met al is het weer een interessante ervaring, soms lichamelijk en geestelijk iets zwaarder dan ik had gewild, maar ik ga zeker van mijn laatste weken Aruba straks nog even goed genieten….

Niet 1 maar 2 ‘baantjes’ en een voedselvergiftiging!

Inmiddels zijn we alweer 2 weken verder en ik moet zeggen (ongeduldig?!) dat ik er langzaam aan begon te twijfelen of ik wel een baantje zou vinden…

Ik vond het al niet echt iets om bij bedrijven langs te moeten om te vragen of ze nog personeel nodig hebben voor één of ander lullig simpel baantje en om dan ook nog eens niet alleen met een ‘nee’ weggestuurd te worden wanneer ze niemand nodig hadden maar een aantal keren ook omdat ze het zwart werken gewoon niet aandurven (iedereen werkt toch zwart op al deze bananeneilanden?!) motiveerde toch niet echt!

Aruba part 1…

Jaja, weer een nieuw avontuur…

Een ‘echte’ dit keer van 3 maanden. Compleet zonder plan alleen… hm… of die beslissing nou zo goed was daar ben ik nog niet helemaal zeker van.

En een keer niet alleen! Ik denk dat het toch werkt om je vrienden jarenlang te vervelen met jouw rare reis- en werkervaringen. Dus, vriendin Saskia heeft haar baan in Nederland opgezegd en samen zitten wij hier nu op het kleine eilandje Aruba zonder duidelijk doel…

We hebben 2 kleine studio’s gehuurd in een duidelijk volledig op studenten gericht complex. Dat betekent dus weinig rust maar wel voldoende leven. Mooi complex ook wel met zwembad, bar / restaurant en veel palmbomen voor een tropisch sfeertje. Vrij groot ook met ruim 90 kamers. Dat maakt het wel duidelijk een stuk minder persoonlijk want waar ik in St. Maarten binnen een dag iedereen kende hangt hier iedereen toch meer in kleine groepjes.
Sowieso blijf ik het geweldig vinden om te zien hoe mensen zich gedragen ten opzichte van ‘de nieuwen’. En dan merk je toch wel weer duidelijk hoe terughoudend Nederlanders zijn hoor… wat dat betreft kunnen we nog wat leren van de Amerikanen!

Ook hebben we een autootje gehuurd want zonder een eigen auto kom je op de Antillen niet ver. Het eerste wat we te horen kregen was hoe we echt het slechtste verhuurbedrijf uitgekozen hebben… en ja hoor, de auto die we kregen bleek remmen te hebben die nauwelijks nog functioneerden! (altijd fijn om te merken op het moment dat er iemand voor je auto schiet en je die remmen toch echt nodig hebt…) Dus na een paar uur waren we al toe aan auto nummer 2… een paarse (!) sedan zonder stuurbekrachtiging… Eens kijken hoe lang die het volhoudt. De verhalen over het slechte verhuurbedrijf gingen namelijk vrij ver inclusief geruchten over medewerkers die opzettelijk de auto’s zouden beschadigen en borg waar je in 90% van de gevallen wel naar kan fluiten… leuk begin! Enige positieve punt omtrent de auto tot nu toe: voor omgerekend 20 euro had ik een volle tank!!

Dat is dan trouwens wel meteen het enige goedkope op dit eiland want niet alleen supermarkten zijn duur (dat zijn ze op st maarten en curacao ook, dus dat zag ik wel aankomen) maar ook bars en restaurants hanteren prijzen die vaak zelfs hoger zijn dan de gemiddelde Nederlandse tarieven dus dat vond ik wel erg jammer!

Uiteraard paste dat dus perfect in mijn op het moment erg vaak terugkomende opmerking ‘hm, maar in St Maarten…’ Ja, Aruba is geen St. Maarten! Hoewel het aan de ene kant wel heel erg als een ‘thuiswedstrijd’ voelt want veel winkels zijn hetzelfde, bouwstijl, regels (en het gebrek aan), etc. maar verder is het vooral ook anders. Duurder dus, groter, hier spreken ze veel papiemento maar verder is het vooral Nederlandser! Amerikaanser daar had ik me op voorbereid, maar Amerikanen zie je eigenlijk alleen overdag, als er cruiseschepen ligge,n in de stad (er is maar 1 stad dus Oranjestad is ‘de stad’) en uiteraard rondom de grote resorts die allemaal erg verzameld liggen. En verder is het dus Nederlands!! Zo zaten we gisteren in een bar waar zelfs paling op toast werd rondgedeeld!! Echt, het had zo een Hollandse bar in Benidorm kunnen zijn…

Maar er werken hier ook veel Venezuelanen en de echte locals zitten niet in een Nederlandse bar, dus hopelijk kunnen we daar nog een beetje een balans in vinden.

En dan moeten we nog op zoek naar een baan… Ik zou het wel leuk vinden om iets bij een watersportbedrijf te doen dus daar zijn we eens gaan rondvragen, hebben 2 sollicitaties ingevuld maar men lijkt toch wel iets huiveriger voor zwartwerken dan ik had verwacht, dus ik ben benieuwd! In de horeca zou het makkelijker moeten zijn maar daar hoor je dan ook weer meteen horrorverhalen over wat betreft salaris, werktijden en algehele uitbuiting dus ja… nou ja, opstappen uit de horeca schijnt ook erg veelvuldig gedaan te worden dus dat maakt het dan weer een beetje goed

Nu eerst maar eens kijken wat de zaterdagavond op Aruba te bieden heeft!

Foto’s van Schotland!!

ok, nog een paar foto’s om een beetje een beeld te geven van schotland. Hoewel ik toch blijf vinden dat foto’s nooit dat complete beeld geven dat ik zo graag zou willen delen…

 

de B&B waar ik werkte in Lochinver

onze ehh... ietwat rommelige slaapkamer

de beroemde Harley!

Lochinver met mijn 2 eerste collega's

Lochinver

 

de omgeving verkennen

zeehondjes kijken! Of zijn zij aan het 'mensjes kijken'?

wachten op een lift bij Ullapool

mooie Schotse stranden! Die kou is alleen zo jammer...

zelfs de koeien hier zijn cool!

whisky tour

het kasteeltje op de weg naar Ullapool...

mijn collega's op de dag dat ik vertrok

festival bij Inverness

Inverness

Edinburgh