Foto’s Suriname

Jaja, eindelijk een paar foto’s!!

Van Aruba heb ik er nog steeds erg weinig, maar hier dan in ieder geval een heel klein beetje een beeld van Suriname.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dag Suriname!

Ik weet dat ik er niet vaak genoeg bij stil sta, maar af en toe heb ik zo’n helder moment dat ik me eindelijk weer even besef wat een bevoorrecht leven ik toch eigenlijk heb!

Pas wanneer je reist leer je dingen als ‘in Nederland geboren zijn’, ‘een Nederlands paspoort hebben’ (‘the golden ticket’ hoorde ik het laatst nog iemand noemen) en ja, toch helaas ook ‘blank zijn’ echt op waarde te schatten. Ok, ook dit is geen garantie voor een lang en gezond leven, maar als wij Nederlanders er eens wat vaker bij stil zouden staan hoe het ook anders had kunnen zijn, genieten we wellicht wel wat vaker van wat we hebben!

En dan heb ik ook nog eens de kans om wanneer ik maar wil te reizen naar waar ik maar wil en ‘even tussendoor, voor de afwisseling’ een prachtig land als Suriname te bezoeken… het leven is goed!

En ja ik weet het, mijn nieuw gevonden positieve instelling (die vast tijdelijk is, wees maar niet bang, het sarcasme komt vast en zeker terug!) suggereert bijna dat Suriname het mooiste land is dat ik heb bezocht. Nee, dat niet perse. Maar het heeft me zeker positief verrast!

Wat heb ik nog gedaan de laatste dagen… Op zondag zijn we een goed stuk het tropisch regenwoud ingereden om bij ‘het bekende stuwmeer’ Brokopondo te kijken en verderop te gaan ‘hengelen’ (vissen op z’n surinaams) en hopelijk Piranha’s te vangen… Helaas, het is wel regenseizoen in Suriname en dat moest duidelijk even bewezen worden dus binnen 20 minuten waren we uitgehengeld en zijn we maar gaan schuilen voor de regen onder het genot van een glaasje lokale rum… Voor de zoveelste keer werd hier weer eens bewezen hoe gastvrij Surinamers zijn; niet alleen werd ons een schuilplaats en rum aangeboden, maar ook eten, handdoeken, een heerlijk gesprek… zo leuk!

De volgende dag had ik besloten dat ik maar heel toeristisch naar de dierentuin zou gaan, want nu was ik in het regenwoud geweest en had ik niet eens aapjes gezien!! Dat kan natuurlijk niet…
Heel grappig: dan ga je naar de dierentuin om aapjes te kijken… blijken er meer apen in de bomen om de dierentuin heen te zitten dan in de dierentuin zelf!! Heel leuk. En ook hier weer die vriendelijkheid van de Surinamers; ik heb uitgebreid staan praten met de opzichter daar want ja ‘ik vraag altijd iedereen even wat ze van de dierentuin vinden’. Leuk!

De dag erna een poging gedaan om dolfijnen te vinden. Tjah en dan merk je toch dat je langzaam verwend raakt… 80 dollar betalen om met een bootje de rivier op te gaan en hopelijk een paar dolfijnen in troebel water te zien… dat kon toch niet op tegen mijn dagelijkse zwemtripjes tussen de dolfijnen in helder water in Mauritius… Dus ik heb vanaf de pier even de omgeving bewonderd en het daar maar bij gelaten.

En toen mijn laatste dag… de beste dag van de hele reis!
We zouden naar Nickerie rijden, aan de grens met Guyana om daar naar natuurgebied Bigi Pan te gaan… Wat een prachtige rit alleen al!! De natuur van Suriname is zo mooi! Duizenden palmbomen, rijstvelden, stoppen bij kraampjes langs de kant van de weg voor de meest exotische fruitsoorten, verse honing, een net uit de boom gehaalde kokosnoot… heerlijk! Onderweg kwamen we nog een gordeldier tegen, een kaaiman aan de kant van de rivier, praktisch in de achtertuin van de omringende huisjes, en een gigantische groep vrij zeldzame rode ibissen aan de kustlijn… zelfs voor een beperkte dierenvriend als ik was dat toch wel gaaf!
Nog een laatste Roti gegeten aan het water in Nieuw Nickerie en toen op weg naar Bigi Pan.
We werden opgewacht door een pittige Surinaamse dame die ons in een houten boot door het waterrijke Bigi Pan zou varen… Door prachtige mangroves vol met vogels, vissen die letterlijk de boot in springen… En toen moesten we opeens de boot uit want die moesten we even over een kunstmatige heuvel heen tillen naar de volgende rivier… om even later aan te komen bij ‘het platform’: een soort drijvend hotel middenin Bigi Pan. En daar heb ik weer wat nieuws geleerd: krabben vangen voor gevordeden! Men neme een blok hout en een spijker. Sla de spijker half in het blok hout. Neem een redelijk lang touw en knoop 1 kant om de spijker. Bind aan het andere uiteinde van het touw een grote stinkende vissenkop en hang die in het water. Nou echt… binnen 10 seconden zit de eerste krab al te knagen aan de vissenkop, haal je de kop omhoog en pak je de krab met je schepnet… echt, je had me moeten zien met mijn vissenkop en bak vol net gevangen krabben… blij als een kind!
En ook hier weer zulke vriendelijke mensen: behalve de zelf gevangen krabben die we ‘echt mee naar huis moeten nemen en dan koken met kerrie of kokos’ kregen we ook nog ‘the catch of the day’ (de die morgen gevangen en net gekookte vis) mee, plus nog maar wat extra krabben voor het geval die van ons alleen niet genoeg waren.
Toen gingen we nog een stuk verder Bigi Pan in om uiteindelijk bij zee uit te komen. Mooie stranden heeft Suriname vrijwel niet. Door de stroming van het water en het amazonegebied tot aan de kust spoelt er veel modder en vuil aan en zijn de stranden dus ‘smerig’. De klei die in Bigi Pan aanspoelt daarentegen schijnt perfect te zijn voor een modderbad… maar met alle dode vissen die erin dreven heb ik dat maar even overgeslagen!!
Op weg naar de kust was onze stoere tourguide nog even de boot uit gesprongen om een visnet in het water te plaatsen… heel simpel; boomtak aan de ene kant, net uitrollen, boomtak aan de andere kant en het staat… Nog geen half uur later waren we weer terug bij het visnet en ja hoor… het zat vol met vis!! Suriname is echt zo’n rijk land! Zoveel fruit, groente, vlees, vis en ook nog eens goud en olie…. en dan toch armoede kennen!

Toen was het tijd voor onze ruim 3 uur durende terugreis naar Paramaribo en het einde van mijn reis… Maar niet voordat ik nog even dacht vast te zitten middenin een bosbrand… Wat blijkt: rijstvelden worden na de oogst massaal platgebrand want ja, dan is de grond het snelst weer klaar voor een nieuwe oogst… beetje jammer dat dat betekent dat je met je auto wel door gevaarlijk dikke rookwolken rijdt!!

Maar, Suriname was weer een prachtige ervaring. Een mooi land, geweldige mensen en een tropisch klimaat… wat wil een mens nog meer!

Onverdacht en Onverwacht…

Ik heb het vast vaker gezegd en zeker vaker gevoeld… dat heerlijke gevoel wanneer je uit een veel te koud geairconditioned vliegtuig stapt, nog gewoon via een trappetje naar beneden moet lopen en dan die warme vochtige lucht die als een warme deken om je heen valt en tegen je lijkt te zeggen ‘welkom in de tropen!’… onbetaalbaar!

Elk gebied heeft zo zijn eigen ‘lucht’. Toen we in Curaçao even het vliegveld af konden en ik naar buiten stapte was het eerste wat ik dacht ‘ja… terug in de caribbean!’ Hier in Suriname dacht ik toen ik uit het vliegtuig stapte als eerste: ‘Brazilië’. Niet gek natuurlijk aangezien Suriname aan Brazilië grenst en het amazonegebied deelt…
Later werd dit nog iets ruimer. Toen ik door Paramaribo liep rook ik Latijns Amerika. Hoe omschrijf je een geur bedacht ik me toen… Latijns Amerika ruikt voor mij naar warmte, hoge luchtvochtigheid, rottend fruit en brandend afval… het zal de meesten niks zeggen en voor de meesten ook zeker niet heel aantrekkelijk klinken, maar voor mij is het terug zijn in Latijns Amerika!

Suriname is tot nu toe heerlijk. Veel van mijn vooroordelen zijn even keihard ontkracht: de Surinamers (zelfs de medewerkers op het vliegveld toen ik moeilijk liep te doen over mijn visum!) zijn ontzettend vriendelijk en gastvrij en tot mijn grote verbazing zijn Surinamers over het algemeen ontzettend pro-Nederland! Je zou toch verwachten dat ze na jaren van onderdrukking goed klaar met ons zouden zijn… met dat gevoel kwam ik dus aan (ok, het helpt niet echt dat ik net uit Aruba kom waar de Arubanen wel vaak iets tegen Nederlanders hebben) en dan is het wel heel mooi om te zien hoe vriendelijk, beleefd en niet overdreven opdringerig de Surinamers zijn.

Inmiddels heb ik heerlijk de toerist uitgehangen in Paramaribo: een mooie, maar wel verwaarloosde stad met veel prachtige koloniale gebouwen waarvan dus zeker de helft hard aan een opknapbeurt toe is.
Ik heb zelfs het museum bezocht wat veel interessante informatie  gaf over de plantages & slavernij, de Nederlandse invloeden, etc. Grappig detail: ik heb of ‘ik ben Nederlander’ op mijn voorhoofd staan of er komen hier alleen maar Nederlandse toeristen want overal word ik in het Nederlands aangesproken en vrijwel alle toeristische info (ook alles in het museum) is alleen in het Nederlands…

Ongeveer 80% van de bevolking woont in Paramaribo, maar toch is het geen hele grote stad (nu wonen er ook maar ca. een half miljoen mensen in Suriname dus dat verklaart een hoop…). Daarbuiten heb je nog een aantal kleine dorpjes, een paar wegen en het zuiden is verder met name bijna onbegaanbaar regenwoud waar je alleen met vliegtuigjes kunt komen… Maar zo mooi! Alleen al de namen: gisteren ben ik even in Groningen geweest en vandaag reden we door Onverdacht en Onverwacht… Ik moet dan toch even denken aan hoe zo’n dorp zou zijn ontstaan: veel dorpen zijn ontstaan doordat slaven van de plantages het regenwoud in vluchtten en daar een nieuw leven startten. Ik zie dan dus zo’n jonge zwarte slaaf voor me die even langs de rivier zit uit te rusten na zijn vlucht van de plantage, om zich heen kijkt en denkt ‘ja, hier blijf ik. Hier sticht ik mijn dorp en in noem het Onverdacht… dan vinden ze me nooit!!’

Vanmiddag reden we door naar de Colakreek en ja, als je daarin zwemt, je armen uitstrekt en naar het water op je armen kijkt dan heeft het echt de kleur van cola… Marvin moest even laten zien hoe het water volgens hem ook echt drinkbaar was maar daar vond ik het dan toch weer iets te bruin voor!

Ook de verschillende lokale keukens (‘surinaams eten bestaat niet’) laat ik me goed smaken en de lokale biertjes maken dit uiteraard perfect af…

Morgen weer verder het binnenland in dus ik ben benieuwd! Het is in ieder geval heerlijk om weer even cultuur op te snuiven na bijna 2 maanden cultuurloos Aruba….

Aan het einde van je latijn zijn…

Pff… al weken probeer ik tijd te vinden voor het schrijven van een blog, maar het wilde simpelweg niet lukken.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo ontzettend moe ben geweest. Zou het de ouderdom zijn?!

En nu dus ruim een maand Aruba (sinds mijn laatste bericht) kort moeten samenvatten… Uiteraard is er weer het één en ander te vertellen: financieel genaaid worden, ontslag nemen, naar huis willen, willen blijven, verder willen reizen, de koffietent over willen nemen… hm…

Ok, daar gaat ie:

De afgelopen 5 weken heb ik 6 dagen per week in die koffietent gestaan. Hartstikke leuk moet ik eerlijk zeggen (zeker één van mijn betere ‘simpele baantjes in het buitenland’) maar toen ik mijn eerste salaris kreeg was daar ook meteen het eerste probleem… Zowel mijn collega als ik waren vrij verbaasd over hoe weinig er in ons zakje met geld zat… Toen bleek dus dat wij beiden van zo’n 20% meer loon uit waren gegaan. En zelfs met die 20% meer was het al niet een salaris om over naar huis te schrijven zeg maar…

Nou, mijn collega kwam dus de volgende dag gewoon niet meer opdagen. Dat vond ik een beetje té, maar ik heb wel zo mijn principes. Ik wil best voor weinig geld werken, maar hou je wel aan je afspraken!! Ook ik heb toen dus ontslag genomen maar zou nog wel tot ergens in Januari blijven. Nou ja, en afgelopen maandag was dat dus zover. Wel jammer, want ik had echt een paar leuke collega’s, hele leuke toeristen en locals die elke dag hun koffie kwamen halen en een praatje kwamen maken… aan het strand, de opkomende zon elke ochtend… Maar ik was ook echt kapot!! Sowieso is vroeg opstaan natuurlijk al niks voor mij, maar combineer dat met ‘s nachts nog Saskia van haar werk moeten halen en 9 van de 10 nachten geen oog dicht doen omdat die studenten voor mijn deur hun hele dronken avond moeten bespreken… echt, ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo lang zo moe ben geweest. Dus ik sleepte me ‘s morgens naar mijn werk, had het daar dan vervolgens meestal wel naar mijn zin, maar sleepte me daarna nog vermoeider naar mijn laptop om nog iets van eigen werk te doen, sleepte me dan heel af en toe ook nog eens naar een duik, een windsurfles (dat was wel heel leuk trouwens!!) en zelfs een boksles… En dan natuurlijk vooral rond de feestdagen ook nog het één en ander aan late avonden… echt, ik liep er af en toe (of misschien vrij regelmatig…) meer dood dan levend bij!

Maar nu dus vrij!!
Eindelijk weer tijd om wat slaap en wat eigen werk in te halen.

Maar goed, lang niks doen kan natuurlijk niet… vanavond vertrek ik voor ruim een week naar Suriname!!

Mijn oud-werkgever uit St Maarten is Surinaams en woont op het moment weer in Suriname dus tjah, als die je dan uitnodigt omdat je toch in de buurt bent dan kun je dat natuurlijk niet afslaan he?! Ik ben heel benieuwd, het lijkt me wel een heel mooi land en weer even wat meer cultuur dan het door Amerikanen overspoelde Aruba

Daarna nog een maandje Aruba (met wellicht nog ergens een trip naar een ander land) en dan zit het er alweer op…

Ik moet zeggen dat het dit keer lang geduurd heeft voordat ik mijn draai begon te vinden: mijn ‘studentenhuis’ is me zwaar tegengevallen en ik blijf erbij dat Nederlanders (of toch in ieder geval Nederlanders op Aruba) veel te stugge mensen zijn die veel teveel op zichzelf zijn, dus echt een leuke vriendengroep opbouwen is dan lastig. Maar goed, ondertussen heb ik erg genoten van mijn baantje, van het feit dat je elke dag naar het strand kunt, van de lokale eettentjes en van de ‘rumshops’ (met een Arubaans salaris kun je de toeristische bars en restaurants eigenlijk niet betalen, dus locals gaan naar vervallen uitziende local tentjes met het beste eten en super goedkope rum! ).

Kortom, al met al is het weer een interessante ervaring, soms lichamelijk en geestelijk iets zwaarder dan ik had gewild, maar ik ga zeker van mijn laatste weken Aruba straks nog even goed genieten….

Niet 1 maar 2 ‘baantjes’ en een voedselvergiftiging!

Inmiddels zijn we alweer 2 weken verder en ik moet zeggen (ongeduldig?!) dat ik er langzaam aan begon te twijfelen of ik wel een baantje zou vinden…

Ik vond het al niet echt iets om bij bedrijven langs te moeten om te vragen of ze nog personeel nodig hebben voor één of ander lullig simpel baantje en om dan ook nog eens niet alleen met een ‘nee’ weggestuurd te worden wanneer ze niemand nodig hadden maar een aantal keren ook omdat ze het zwart werken gewoon niet aandurven (iedereen werkt toch zwart op al deze bananeneilanden?!) motiveerde toch niet echt!

Aruba part 1…

Jaja, weer een nieuw avontuur…

Een ‘echte’ dit keer van 3 maanden. Compleet zonder plan alleen… hm… of die beslissing nou zo goed was daar ben ik nog niet helemaal zeker van.

En een keer niet alleen! Ik denk dat het toch werkt om je vrienden jarenlang te vervelen met jouw rare reis- en werkervaringen. Dus, vriendin Saskia heeft haar baan in Nederland opgezegd en samen zitten wij hier nu op het kleine eilandje Aruba zonder duidelijk doel…

We hebben 2 kleine studio’s gehuurd in een duidelijk volledig op studenten gericht complex. Dat betekent dus weinig rust maar wel voldoende leven. Mooi complex ook wel met zwembad, bar / restaurant en veel palmbomen voor een tropisch sfeertje. Vrij groot ook met ruim 90 kamers. Dat maakt het wel duidelijk een stuk minder persoonlijk want waar ik in St. Maarten binnen een dag iedereen kende hangt hier iedereen toch meer in kleine groepjes.
Sowieso blijf ik het geweldig vinden om te zien hoe mensen zich gedragen ten opzichte van ‘de nieuwen’. En dan merk je toch wel weer duidelijk hoe terughoudend Nederlanders zijn hoor… wat dat betreft kunnen we nog wat leren van de Amerikanen!

Ook hebben we een autootje gehuurd want zonder een eigen auto kom je op de Antillen niet ver. Het eerste wat we te horen kregen was hoe we echt het slechtste verhuurbedrijf uitgekozen hebben… en ja hoor, de auto die we kregen bleek remmen te hebben die nauwelijks nog functioneerden! (altijd fijn om te merken op het moment dat er iemand voor je auto schiet en je die remmen toch echt nodig hebt…) Dus na een paar uur waren we al toe aan auto nummer 2… een paarse (!) sedan zonder stuurbekrachtiging… Eens kijken hoe lang die het volhoudt. De verhalen over het slechte verhuurbedrijf gingen namelijk vrij ver inclusief geruchten over medewerkers die opzettelijk de auto’s zouden beschadigen en borg waar je in 90% van de gevallen wel naar kan fluiten… leuk begin! Enige positieve punt omtrent de auto tot nu toe: voor omgerekend 20 euro had ik een volle tank!!

Dat is dan trouwens wel meteen het enige goedkope op dit eiland want niet alleen supermarkten zijn duur (dat zijn ze op st maarten en curacao ook, dus dat zag ik wel aankomen) maar ook bars en restaurants hanteren prijzen die vaak zelfs hoger zijn dan de gemiddelde Nederlandse tarieven dus dat vond ik wel erg jammer!

Uiteraard paste dat dus perfect in mijn op het moment erg vaak terugkomende opmerking ‘hm, maar in St Maarten…’ Ja, Aruba is geen St. Maarten! Hoewel het aan de ene kant wel heel erg als een ‘thuiswedstrijd’ voelt want veel winkels zijn hetzelfde, bouwstijl, regels (en het gebrek aan), etc. maar verder is het vooral ook anders. Duurder dus, groter, hier spreken ze veel papiemento maar verder is het vooral Nederlandser! Amerikaanser daar had ik me op voorbereid, maar Amerikanen zie je eigenlijk alleen overdag, als er cruiseschepen ligge,n in de stad (er is maar 1 stad dus Oranjestad is ‘de stad’) en uiteraard rondom de grote resorts die allemaal erg verzameld liggen. En verder is het dus Nederlands!! Zo zaten we gisteren in een bar waar zelfs paling op toast werd rondgedeeld!! Echt, het had zo een Hollandse bar in Benidorm kunnen zijn…

Maar er werken hier ook veel Venezuelanen en de echte locals zitten niet in een Nederlandse bar, dus hopelijk kunnen we daar nog een beetje een balans in vinden.

En dan moeten we nog op zoek naar een baan… Ik zou het wel leuk vinden om iets bij een watersportbedrijf te doen dus daar zijn we eens gaan rondvragen, hebben 2 sollicitaties ingevuld maar men lijkt toch wel iets huiveriger voor zwartwerken dan ik had verwacht, dus ik ben benieuwd! In de horeca zou het makkelijker moeten zijn maar daar hoor je dan ook weer meteen horrorverhalen over wat betreft salaris, werktijden en algehele uitbuiting dus ja… nou ja, opstappen uit de horeca schijnt ook erg veelvuldig gedaan te worden dus dat maakt het dan weer een beetje goed

Nu eerst maar eens kijken wat de zaterdagavond op Aruba te bieden heeft!

Foto’s van Schotland!!

ok, nog een paar foto’s om een beetje een beeld te geven van schotland. Hoewel ik toch blijf vinden dat foto’s nooit dat complete beeld geven dat ik zo graag zou willen delen…

 

de B&B waar ik werkte in Lochinver

onze ehh... ietwat rommelige slaapkamer

de beroemde Harley!

Lochinver met mijn 2 eerste collega's

Lochinver

 

de omgeving verkennen

zeehondjes kijken! Of zijn zij aan het 'mensjes kijken'?

wachten op een lift bij Ullapool

mooie Schotse stranden! Die kou is alleen zo jammer...

zelfs de koeien hier zijn cool!

whisky tour

het kasteeltje op de weg naar Ullapool...

mijn collega's op de dag dat ik vertrok

festival bij Inverness

Inverness

Edinburgh

 

Geweldig einde van toch weer een leuke nieuwe ervaring!

En daar zit ik dan weer, achter mijn laptop op mijn oude vertrouwde plekje in Leiden…

Uiteindelijk is het toch weer snel voorbij gegaan! En dat terwijl ik daar toch even aan twijfelde toen ik daar in the middle of nowhere aan kwam en een maand moest gaan doorbrengen…

De laatste dagen nog wat leuke avontuurtjes meegemaakt, dus verveeld heb ik me zeker niet!

Vrijdag zouden we de auto weer in moeten leveren dus donderdag gingen we nog even met z’n vijven een goed stuk rijden, naar een stadje ruim 2 uur ten zuiden van ons. We hadden nog een halve tank, dus dat stadje zouden we sowieso wel halen, en in principe ook wel terug, maar zo niet, ach dan tanken we daar toch? Ja… en dat was onze fout!
Toen we om 10 over 6 in dat stadje aankwamen met een toch iets legere tank dan gehoopt… je raadt het al… bleek de enige benzinepomp in de verre omtrek uiteraard net om 6 uur te zijn gesloten! Fijn…
Op ruim een uur terug rijden ligt Ullapool, de enige andere iets grotere plaats vanaf waar we eventueel naar huis zouden kunnen liften, zouden kunnen overnachten… eigenlijk wisten we niet zo goed wat we er moesten doen maar het was in ieder geval het stadje dichterbij huis dat we in ieder geval nog wel zouden halen.
Dus, eerst maar eens rustig een hapje gaan eten (je moet er tenslotte nog wel wat gezelligs van maken) en toen mocht ik (wat een eer) zo zuinig mogelijk terug naar Ullapool rijden. En uiteraard, we zijn dat dorpje nog maar net uit en het tanklampje schiet aan. Heerlijk rijden zo joh! Ruim anderhalf uur later (zuinig rijden betekent uiteraard ook rustiger rijden…) komen we, met echt een compleet lege tank nog net in Ullapool aan.
Uiteraard vinden we daar, om 9 uur, tot overmaat van ramp ook nog eens uit dat het benzinestation in Ullapool pas om 8 uur dicht ging, en we die dus nog hadden kunnen halen als we meteen terug waren gegaan!
Maar goed, en nu… Een paar opties: 1) in Ullapool blijven, morgenochtend tanken en dan terug. 2) gewoon blijven rijden totdat de auto stopt en dan maar hopen dat je hem ergens aan de kant kunt zetten om dan vanaf daar te gaan liften 3) liften vanuit Ullapool zodat we, als liften niet lukt, misschien nog ergens een slaapplaats kunnen vinden.
Na veel rondjes door het dorp, telefoontjes naar garages en bezoekjes aan B&B’s kwamen we tot de conclusie dat écht niemand ons nog diesel zou kunnen bezorgen en dat een last minute slaapplaats eigenlijk wel belachelijk duur wordt. Nu wordt liften wel vaker gedaan, dus het is geen geheel bizar idee, maar het was inmiddels half 11, we waren met 5 personen, dus de kans om dan nog opgepikt te worden… Ik zag het niet echt zitten! Bovendien was het uiteraard koud, en zag ik mezelf echt geen uren in de kou langs de weg lopen hopend op die ene lift.
Jeanine was gelukkig de eerste die opperde om maar gewoon te gaan rijden. Met een beetje geluk zouden we het nog redden tot een splitsing een stuk verderop, zodat we ook verkeer van de andere kant van het land (er zijn hier weinig wegen…) langs konden zien komen en dus meer kans op een lift zouden hebben… Ik vond het idee van nog even een stuk in de auto mogen in plaats van lopen toch echt de beste korte termijn oplossing, dus ik ging mee!
De andere 3 besloten bij Ullapool te gaan liften om zo niet in the middle of nowhere (voor zover we dat niet al zaten ) vast te komen te zitten.
Dus namen we afscheid en begon voor mij de langste autorit ooit…
Zo zuinig mogelijk probeerde ik gebruik te maken van elke afdaling en zo min mogelijk te verbruiken bergopwaarts… en elk moment zou hij kunnen stoppen… Jeanine hield ondertussen in de gaten wanneer we een huis of hotel passeerden waar nog licht brandde zodat we wisten hoe ver we zouden moeten lopen om ergens aan te kunnen kloppen (je merkt pas echt hoe verlaten een gebied is als elk huis opeens telt…).
Maar, ondanks de zenuwslopende rit was het ook wel één van de mooiste ritten uit mijn leven! Het bleek echt vol te zitten met herten! Zo mooi!! Hoe die oogjes oplichten in het schijnsel van mijn koplampen en hoe ze je af en toe de stuipen op het lijf jagen door precies voor de auto de weg op te rennen… Wat een mooie beesten!!
En toen reden we daar… en na een hele lange tijd haalden we, wat we al bijna niet meer durfde te geloven, ‘de splitsing’: vanaf hier meer kans om te liften, en nog maar zo’n 30 km…
En toen reed de auto nog steeds…. en een kwartier later nog… ‘vanaf waar zouden we het kunnen lopen?’….’nou, vanaf het kasteeltje moet het te doen zijn toch, dan is het iets van 2 uur lopen’ (in het donker, in de kou, maar dat dachten we er nog maar niet bij)… en ja hoor, toen leek het te gebeuren… we haalden het kasteeltje!! Dat domme, kleine rot kasteeltje was opeens reden voor groot gejuich… en toen reed de auto nog steeds… ‘nou, nu kunnen we het sowieso lopen’, ‘en dan halen we morgen gewoon een jerrycan diesel en dan lopen we terug’. Maar hij reed nog altijd…en ja, uiteindelijk… reed hij ons zelfs naar huis!! Geen idee hoe, want uiteindelijk hebben we zo 3 uur met het tanklampje aan gereden, maar we waren thuis!!
Lullig detail… ‘hm, de andere 3 die zitten daar nou, wachtend op die ene lift die waarschijnlijk niet gaat komen’. En wij konden gewoon niks meer doen want iedereen in het dorp sliep inmiddels… toch wel een beetje een rotgevoel!
Wat bleek: die andere 3 zijn gaan lopen; midden in de nacht, langs de weg, hopend op een lift. Uiteindelijk hebben ze bijna 4 uur en ruim 20km gelopen voordat ze dan eindelijk een lift kregen!! Als je het hebt over de verkeerde keuze maken…

Maar goed, de volgende dag moesten we dus echt in Lochinver tanken om daarna de auto terug te kunnen brengen (weer een uur rijden). Aan mij weer de eer… Sta ik dus samen met Jeanine bij de benzinepomp… is er niemand!! Ik dacht nee he, dat zal je altijd zien… en die auto kan echt niet meer rijden! Wat bleek; ik was weer even vergeten dat een stadsmentaliteit niet werkt in een dorp… de benzinepomp wordt door dezelfde mensen gerund als het supermarktje aan de overkant van de straat, dus als je wilt tanken moet je even op de bel drukken en dan komt er iemand uit de supermakrt de pomp aan zetten… uiteraard!
We waren het dorp nog nauwelijks uit en toen hoorde we opeens een harde tik waarna het lampje van de accu ging branden en mijn stuurbekrachtiging niet meer werkte… Ja hoor, kan er ook nog wel bij!! Maar goed, hij rijdt nog, dus gewoon doorrijden! Een uur later en met inmiddels nog 2 andere, mij niet bekende lampjes brandend, kwamen we aan bij het tankstation wat ook tevens autoverhuur was. Ik zet de motor uit en zeg ‘ik start nog 1 keer, misschien gaan de lampjes wel helemaal niet meer aan en dan hoeven we ook niks te melden’. Ja jammer maar helaas! De accu was zo leeg als het maar zijn kon. Deed helemaal niks meer. Dus wij wilden eigenlijk gewoon snel de auto inleveren en wegwezen… maar ook dat mocht weer niet lukken. ‘Of we nog even bij willen tanken, want hij moest toch echt helemaal vol zitten’. Tjah… toen hadden we dus een probleem! Monteur erbij… wij wachten… maar wonder boven wonder lukte het hem 1 keer om de auto te starten (later ook niet meer) en naar de pomp te rijden. Dus, betaald en zo hard mogelijk weggerend!

Goh, mijn verhalen worden wel steeds langer zo he…

De volgende dag ben ik vertrokken uit Lochinver, op weg naar Inverness, de hoofdstad van de Highlands waar ik uiteindelijk een heerlijk weekend heb gehad. Heerlijk om weer even in een stad te zijn (dat ga je echt wel extra waarderen!)! 2 nachten heb ik gecouch-surft bij een Nederlands meisje en met haar ben ik zaterdag avond naar een geweldig festival geweest net buiten de stad (inclusief schotse dansen waar zelfs ik aan mee heb gedaan!!) en zondag nog even heerlijk in Inverness rondgelopen met als afsluiter live muziek in de lokale pub. Heerlijk!

Toen maandag door naar Edinburgh waar ik ook een ‘couch’ had geregeld bij een lokale schot. Heel gezellig, ik weet weer iets meer over het schotse stadsleven, heb mijn laatste maaltijd met hertenvlees met veel smaak genuttigd en heb me de volgende dag nog even heerlijk als perfecte toerist vermaakt in de stad. Wat een leuke stad!!

En toen was mijn Schotland avontuur zomaar weer voorbij… Leuke ervaring, ik had absoluut niet langer dan een maand in the middle of nowhere willen zitten zonder auto, maar ik heb weer een hoop nieuwe dingen meegemaakt, leuke mensen leren kennen en vind absoluut: ondanks het weer is Schotland zeker een aanrader!

‘Nederlanders die emigreren daar is iets mis mee’ heb ik me ooit laten vertellen…

Nou… ik heb weer wat verhalen hoor!!

Inmiddels is onze nieuwe vrouwelijke collega er alweer ruim een week. Ze heet Jaenine, is 23, begon meteen over haar ‘jaar in het bestuur van de paardrij-studentenvereniging’ en haar voorliefde voor ski-hut muziek en koorballen… dus dat was even wennen! Maar… de groepsdynamiek werkte dit keer duidelijk in het voordeel van de groep en dus wordt er eigenlijk weinig meer over paardrijden en koorballen gesproken en is het zo hartstikke gezellig!

Afgelopen vrijdag hebben we dan ook met z’n 3en voor een week een auto gehuurd en vrijdagavond ben ik met Jaenine vertrokken voor een ‘road trip’ van 2 dagen. En dat was echt geweldig! We zaten in het meest schattige hostel dat ik ooit heb gezien (denk hutje op de hei met een open haard op het terras, eekhoorns in de tuin en wij die op zolder moesten slapen…) samen met nog 4 engelse hostelgasten die het eten al klaar hadden staan toen wij aankwamen en de marshmallows al naast het haardvuur hadden liggen. Geweldig!!
De volgende dag zijn we naar de grootste Highlandgames van het jaar geweest, wat dus echt een flink evenement is waar iedereen in kilts loopt en de ‘stoere mannen’ zichzelf kunnen bewijzen door boomstammen te gooien, touw te trekken, etc.

En helaas, ik ben weer een illusie armer… onder de kilt wordt toch echt wel gewoon ondergoed gedragen!

Maar… toen kwam het hoor… wij kwamen zaterdagavond weer ‘thuis’ in Lochinver.
Net voor ons vertrek was ‘een zeer goede vriendin’ (naar eigen zeggen) van de eigenaar aangekomen. Zij zou een maand langskomen en ‘ze zal niet bij jullie op de kamer slapen hoor’ werd ook nog even gemeld.
Grappig detail: wij meiden delen hier samen een kamer, de jongens een zeer knusse caravan…
Maar goed, de hint was duidelijk; zij kwam hier voor hem en of ze uberhaupt kwam om ons te helpen (of wellicht de les te lezen) dat wisten we niet.
Nu gaf ze voor onze ‘road trip’ al aan dat ze niet bij de eigenaar op de kamer had geslapen maar in een aparte kamer en dat ze eigenlijk liever bij ons op de kamer zou komen… ‘De vriendin van’ was het dus duidelijk niet!

En ja hoor, toen we terug kwamen lag zij inderdaad op onze kamer. Ja en dan moet je haar natuurlijk even uithoren!
Wat blijkt: zij heeft ook gewoon gesolliciteerd zoals wij, daarna een tijd contact gehouden met de eigenaar en toen uiteindelijk toch besloten om een maand langs te komen. Kortom, die ‘zeer goede vriendin’ had hem zelfs nog nooit ontmoet en kwam hier gewoon werken!!
Maar ja, die eigenaar zag het dus wel zitten: hij is haar komen ophalen in Inverness (ruim 2 uur rijden), nam haar mee uit eten en dacht haar dus mooi even op zijn kamer te installeren…
Je kunt je dus ongeveer voorstellen hoe onze slaapkamergesprekken die eerste nacht waren. Hilarisch!! Want zij had dit dus niet zien aankomen.

Tjah en nu heeft de eigenaar dus een goed blauwtje gelopen… en daar kan hij duidelijk niet mee omgaan! Gevolg is dat hij niet te genieten was de afgelopen dagen waardoor ik inmiddels wel blij ben dat ik zaterdag vertrek (want ik ben natuurlijk weer degene die haar mond niet kan houden en dus na zijn zoveelste chagerijnige opmerking eruit gooide ‘zeg, als je iets dwars zit zeg het dan gewoon en reageer het niet op mij af!’).

Maar goed, met de nu dus 2 meiden en 2 jongens is het gezellig, we hebben dankzij de huurauto aardig wat van de omgeving kunnen zien (echt wel heel erg mooi allemaal!) en zijn gisteren… zo grappig… naar de ‘screen machine’ geweest: een bioscoop in een vrachtwagen die van dorp naar dorp rijdt!

En nu dus nog mijn laatste paar dagen hier, dan 2 dagen in Inverness, de hoofdstad van de Schotse Highlands en dan nog 1 nacht in Edinburgh voordat ik weer naar Nederland vlieg.

Oh ja, en alvast een paar foto’s (meer plaats ik later want ja, ik heb zowaar aardig wat foto’s!):

collega's eerste week in Lochinver

Lochinver gezien vanaf de B&B waar ik werk

ons hostel voor een nacht

highland games

de schotse highlands

Alweer over de helft!

En toen zat ik alweer ruim 2 weken in Lochinver… daar, aan het einde van de wereld…

Zoals gezegd vertrok nog geen week na mijn aankomst de eerste van mijn 2 vrouwelijke collega’s. Jammer, want dat was toch echt de gangmaker en dus was het wel echt stiller zonder haar. Ook wel grappig om te zien dat zij duidelijk de meest positieve van het stel was, want na haar vertrek begonnen er al snel wat onderlinge spanningen op te komen en de eerste woordewisseling met mijn Belgische collega is inmiddels een feit. Echt, meerderen hebben het al gezegd en ik ben het er nu ook mee eens… volgens mij is hij licht autistisch want zijn sociale vaardigheden… die zijn ver te zoeken!

Inmiddels is ook onze nieuwe collega aangekomen: een jongen van 28 uit Leeuwarden. Dus ik ben niet meer de oudste!! Echt interessant om te zien hoe groepsdynamiek werkt en verandert. Sinds zijn komst wordt er opeens gedronken ‘s avonds, zijn we vaker de kroeg in geweest dan normaal (nou ja kroeg… dorpscafe met een paar vissers en een enkele verdwaalde toerist) en ben ik ook duidelijk mijn positie als oudste kwijt. Het is lastig op papier te zetten, maar je ziet echt dat een groep compleet kan veranderen puur door het vertrek of de komst van een (niet eens overdreven dominant) persoon.

Verder is het hoogseizoen hier duidelijk snel aan het aflopen, want waar we in mijn eerste week nog elke avond bijna vol zaten, zijn er nu avonden dat we maar 4 of 6 gasten hebben. En dat betekent… meer tijd voor rotklusjes!! Ik heb al met een spatel 4cm vet achter het fornuis weg mogen krabben (als iemand nog dacht dat een Engels ontbijt gezond voor je is…) en ben benieuwd wat voor klusjes er nog meer worden verzonnen als het zo rustig blijft.
Kortom,de voor velen zo onverwachts positieve stemming is inmiddels wel weer wat gezakt. De routine zit er nu aardig in (echt hoogstaand werk is het tenslotte niet) en dus begint ook de verveling. Het dorp hier stelt echt niks voor, en het dichtsbijzijnde iets grotere dorp (wat nog weinig voorstelt) ligt bijna een uur verderop en uiteraard gaan er bijna geen bussen naartoe…
Dus moet je genieten van de mooie natuur! Dat levert elke keer weer wat opstartprobleempjes op, maar als ik mezelf dan eindelijk de fiets/kayak/berg op krijg, is het wel de moeite waard! Zo heb ik een waterval bezocht (2,5 uur lopen… zelfs de eenvoudigst klinkende dingen zijn hier ver lopen!), naar het strand geweest (jammer dat het hier zo koud is!) en ben ik gisteren gaan vissen!! Jaja… Nu lukte het vissen natuurlijk voor geen meter, maar er zaten wel opeens vlak naast onze steiger 2 zeehonden waarvan er 1 in gevecht was met een duidelijk net iets te grote vis. Zo leuk om te zien!!

Gisteren is ook Myra, mijn andere vrouwelijke collega vertrokken. Wel jammer, want ik kon het met haar wel goed vinden. Maar, vandaag komt er weer een nieuwe, dus ik ben benieuwd hoe dat de groepsdynamiek weer verandert!